Kindontvoering in eigen land?
Kindontvoering in eigen land?
Het is een lijdensweg. Een ouder die zijn/haar kinderen niet te zien krijgt, omdat de andere ouder het gewoon weigert, ondanks een vonnis, een onderlinge regeling tussen de ouders.
Als je iets afspreekt als ouder over je eigen kind, hou je er dan ook aan.
De laatste tijd hoor je meer en meer dat de Familierechter een effectieve gevangenisstraf uitspreekt ten aanzien van de ouder ‘in overtreding’.
In krant De Morgen, oa in 2012, werd al aangegeven dat de 'Verblijfsregeling voor kinderen vaak ongestraft wordt overtreden'.
http://www.demorgen.be/plus/-verblijfsregeling-voor-kinderen-wordt-vaak-ongestraft-overtreden-b-1412189237482/
“Olivier Vanhaelen heeft een dochter van veertien die hij zelden of nooit ziet. Vorig week nog zag hij haar in het politiekantoor, na perikelen over de vakantieregeling, maar het is al zeker acht maanden geleden dat ze nog eens bij hem verbleef. Vanhaelen: "Mijn ex-vriendin - we zijn al twaalf jaar uit elkaar - is door de correctionele rechtbank zelfs veroordeeld tot een gevangenisstraf van zes maanden, omdat het volgens de rechter de enige manier is om mijn dochter bij mij te krijgen en het contact te herstellen."
Recent wordt een vrouw dan toch gearresteerd!
19-04-2017,
“Een vrouw uit Merksplas moet naar de gevangenis omdat ze al sinds 2012 weigert haar twee kinderen om de veertien dagen naar hun vader te laten gaan, in het kader van het bezoekrecht na een echtscheiding.
Rechtbanken treden steeds vaker streng op tegen ouderverstoting, maar dit is echt het eerste vonnis in die richting.
Deze vrouw werd al eens tot twaalf maanden voorwaardelijke gevangenisstraf veroordeeld, maar dat maakte geen enkele indruk op haar. Ze bleef het door de rechtbank opgelegde bezoekrecht van de vader aan de kinderen weigeren! Dan kreeg ze een dwangsom opgelegd van 1.000 €/keer dat ze de kinderen niet zoals afgesproken naar de vader laat gaan. Ook zonder resultaat. Haar argument was dat ze haar kinderen niet bij haar ex kon laten gaan “omdat hij hen psychologisch zou kapot maken”.
Volgens Rechter Caers is het genoeg geweest.
De vrouw wordt door gerechtspsychologen als manipulatief beschreven: “De beklaagde (de vrouw) roept ten onrechte de noodtoestand in ter beveiliging van de kinderen en heeft bewust een ernstig loyaliteitsconflict gecreëerd tussen de kinderen en hun vader. Dat is onaanvaardbaar.”
De rechter houdt deze vrouw een spiegel voor. Wie niet horen wil, moet voelen?
CONCLUSIE
Hoever is het gekomen dat een ouder de andere ouder zelfs uitsluit van elk contact met zijn/haar kinderen, de kinderen volledig en langdurig de ander ontzegt? Dat wil ik graag weten.
In dit iets repressievere of ‘onveiligere’ klimaat van de laatste tijd, komt dit misschien niet helemaal uit de lucht gevallen? Is dat dan de oplossing, een vrouw, de moeder van een kind in detentie te plaatsen?
Het is belangrijk dat opgetreden wordt tegen deze ‘kindontvoering in eigen land’ al is een effectieve gevangenisstraf dan wel heel drastisch voor een ouder die wraak wil nemen of vanuit een emotionele ‘overimpuls’ echt niet kan aanvaarden dat de andere ouder de kinderen ook ziet? Graag reacties? Laat de communicatie toch anders verlopen! Ga in bemiddeling.